Piedras

MARRUECOS, VIAJE EN BICI

Dimarts, 7 d’Abril 2009

Avui ens hem tornat a aixecat a les 7 h, hi havia molta humitat a l’habitació doncs estàvem dalt de la muntanya a 2200 metres. Hem anat a esmorzar tal i com havíem quedat amb la gent del restaurant/hotel. Ens hem assegut en la terrassa coberta que hi ha i hem esmorzat tranquil•lament: Nocilla d’origen grec, melmelada, mantega, pa i per acabar un cafè amb llet la mar de bo!

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hem mirat la ruta a seguir i en acabat ens hem disposat a continuar el nostre camí: hem recollit tot el que teníem a l’habitació i hem muntat les bicicletes, aquesta es una tasca avorrida però necessària, un cop ho hem tingut tot llest ens hem despedit de la gent de l’hotel i hem començat a baixar.

Si lees esto eres tonto...

La baixada ha estat impressionant i hem anat parant per fer fotos al paisatge tant bonic que se’ns hi oferia.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

En una d’aquestes parades hem fet les forces especials durant una bona estona i tanta estona hem estat fent el ruc que al final ha vingut un senyor a parlar amb nosaltres, volia saber si volíem comprar res i quan ha vist que no ens ha proposat de canviar coses. També l’hi hem dit que no hi estàvem interessats, potser al final del viatge pero ara mateix tot el que tenim ho necessitem, jaja.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hem parlat una estona més i ens ha explicat una mica la seva vida, que si era de Zagora i que si havia caminat per tot Marroc i bla bla bla, al final ens hem despedit amb un SUCRAN (gràcies en àrab!) i apa a seguir disfrutant de la baixada. Ha estat espectacular, hem baixat, baixat i baixat durant uns 45 minuts, al final hem parat al costat d’una palmera per fer fotos.

Si lees esto eres tonto...

Ha estat molt bé en acabat em continuat baixant fins que hem trobat el principi del port de muntanya i s’ha acabat la baixada, una pena. Hem mirat el mapa i em pres la decisió de seguir la ruta pre establerta, hem preguntat a un nen i hem seguit en la direcció que ens ha indicat. La ruta ha continuat per una carretera molt recta que tenia un lleuger desnivell negatiu que feia molt agradable pedalar, hem aconseguit velocitats mitges de 25 kilòmetres hora, l’Isaac anava al principi, després la Neri i a una certa distància el Xavi i finalment el Robert.

Si lees esto eres tonto...

En aquestes que l’Isaac a trobat una tortuga al mig de la carretera, quina sorpresa! Hem estat una estona mirant la tortuga i analitzant la situació, el tema és que ens seguien una colla de nois i hem suposat de que si deixàvem la tortuga allí o la matarien o la l’agafarien, així doncs que hem resolt que ens la emportàvem amb nosaltres, l’Isaac la carrat i l’hem deixada uns centenar de metres més enllà, on no corres perill de ser capturada.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hem continuat pedalant i hem trobat un ramat de cabres amb un senyor i una senyora que les pasturaven el mes curiós de tot és que les cabres estaven enfilades a un arbre i s’estaven menjant les fulles, ha estat tot un espectacle i hem fet moltes fotos.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hem continuat pedalant a bon ritme i el Robert ha parat a fer fotografies a un rèptil que no hem estat capaços d’identificar. Això ha fet que en Robert es retrasses una mica i en Xavi l’ha esperat no fos cas que hi hagués algun problema logístic. No ha estat pas així i hem continuat pedalant. Al final hem arribat al final de la carretera i no hem trobat la carretera que ens havia de dur per la ruta que volíem, no hi ha hagut pas cap problema hem anat a petar a una carretera que ens havia de dur al mateix destí però per una altra ruta, doncs ja esta bé així. Hem pedalat per una carretera bastant transitada, en Xavi al capdavant, la Neri, després en Isaac i finalment en Robert, aquest tenia problemes amb la bici i s’ha quedat una mica arrecerat, el camí ha transcorregut entre pujades i baixades suaus, finalment hem arribat a un poble on hem parat a fer una Cocacola asseguts a l’ombra, després ha aparegut en Robert i hem descansat tots plegats, hem preguntat quan faltava per Oulouz, el destí d’aquest dia i ens han dit que uns 20 quilòmetres. Cap problema!

Si lees esto eres tonto...

Quan hem estat recuperats hem continuat, aquest cop en Xavi duia la bici d’en Robert i vice-versa. El primer tram de 7 kilòmetres tenia un suau pendent negatiu que ha fet que la companyia avences a molta velocitat, la Neri al capdavant! Al cap d’una estona la baixada s’ha convertit en pujada-baixada suau i ha fet mes dur l’avanç. Al cap d’una bona estona ens hem aturat sota un arbre a descansar, beure aigua i a menjar-nos una taronja, la veritat es que feia molta calor i les parades a l’ombra s’agraeixen molt i molt.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hem continuat pedalant fins que al final hem arribat a Oulouz sobre les 13:30 hores. El poble era molt llarg i ha costat molt arribar on volíem arribar: l’estació d’autobusos. Finalment hem arribat al restaurant/cafè/parada d’autobusos (tot en un!!), i ens hem posat a preguntar a tort i a dret per agafar el pròxim bus cap a Tazenakt.

Si lees esto eres tonto...

Hem trobat un senyor d’avançada edat que parlava anglès, ha estat una sort! Ens ha comentat que just avui s’esperava que passes un bus cap a Tazenakt però que no era segur, si passava seria sobre les 14:30 h, fantàstic això ens donava marge per prendre una Cocacola i refrescar-nos a l’ombra de la terrassa del lloc. Desprès el senyor ha començat a dir-nos que pot ser que si però pot ser que no vingui, pot ser que estigui ple i no puguem pujar i que potser, la millor opció fos llogar una furgoneta per a nosaltres sols per a fer el trajecte. Ens ha semblat una idea fantàstica i l’hi hem preguntat el preu, ell ha anat a negociar-ho amb el qui semblava el capo del transport de la zona, ens ha comentat que el preu era de 800 Dh. Massa car si tenim en compte que el bitllet de bus val 60 Dh per cap, en total 240 Dh, la diferència era massa gran! L’hi em dit que no, que moltes gràcies però que el preu màxim per a nosaltres era de 500Dh, la negociació ha continuat una estona amb estires i arronses, finalment ha vingut el capo i hem parlat amb ell, ha dit alguna cosa així com “800 o res”, “doncs ja esperarem el bus... cap problema!”. Al cap d’una estona el bus ha arribat, hem parlat amb el conductor i ens ha dit que tots plegats amb les bicis hi pujàvem per 300 Dh, correcte! Hem desmuntat la roda del davant de les bicis i les hem posades al maleter, hi han cabut de meravella! L’equipatge també l’hem carregat i apa tot llest. L’autobús ha tardat uns 30 minuts a estar preparat per marxar, doncs el conductor i la gent estava dinant. Ens hem despedit del nostre “amic” políglota donant-l’hi 30 Dh pels serveis prestats, doncs el volíem convidar a un té i ell ens ha dit que preferia que l’hi donéssim diners per tabac, ok! Doncs aquí tens 30 Dh. Hem pujat al bus, on per cert feia molta calor i a estones mala olor, i apa a fer quilòmetres sense cansar-nos, ha estat ben fàcil!! Jaja

Si lees esto eres tonto...

Sense cap incident remarcable hem arribat a Tazenakt sobre les 17h, un cop allí hem descarregat tot el nostre equipatge i hem muntat les bicis. I apa a buscar hotel, la veritat és que no ha costat gens, just on ens ha deixat el bus hi havia un hotel i en Xavi i en Isaac han entrat a preguntar el que feia el cas, ens cobraven 300 Dh amb el “petit dejuner” inclòs, ja va bé! Ens han guardat les bicicletes i ens han donat dues habitacions dobles amb dutxa i bany, ens em dutxat amb aigua calenta per treure’ns tota la suor que dúiem al damunt, tant de la bici com del bus! Un cop hem estat nets i canviats hem decidit d’anar a donar un tomb pel poble per fer turisme, per casualitat ens hem trobat els dos alemanys del dia anterior i ens ha fet molta gracia, tant a ells com a nosaltres, val a dir que estaven sorpresos de veure’ns ja que ens havien deixat endarrere feia un dia i no esperaven tornar-nos a veure, nosaltres no els hi vam explicar el petit secret del bus, tampoc calia. Hem parlat una estona més i finalment hem baixat per anar a donar un tomb pel poble. Hem fet el check-in a l’hotel amb els passaports i un home una mica pesat que parlava espanyol i anava vestit com si fos un home del desert, amb un mocador blau envoltat al cap, a insistit bastant per a que ens quedéssim a sopar, que ens farien el que nosaltres volguéssim, finalment hem marxat sense comprometre’ns a res amb el pesat. Hem caminat tranquil•lament per Tazenakt que es veu una vila petita i tranquil•la, hem comprat cacauets garapinyats acabats de fer i cacauets acabats de torrar, boníssims!

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

En aquestes que era una mica tard, devien ser sobre les 20h, es feia fosc i encara havíem de comprar provisions per la ruta de l’endemà al matí. Hem buscat una mica i hem trobat un botiga polivalent, on venien una mica de tot, després de dubtar una mica hem comprat pa, aigua i cosetes per passar en ruta. Ens ha cridat l’atenció un got que contenia llet i que semblava un iogurt, ens n’em comprat un per cap i ens hi han posat un xarop dolcet molt bo, la veritat es que no era un iogurt i no hem pogut discernir que era però estava molt bo! Hem parlat sobre la ruta i després d’una sèrie de diferencies en els respectius punt de vista hem acordat que el dia següent agafaríem una furgoneta fins a Tasla i des d’allí continuaríem en bicicleta, això feia disminuir el risc de quedar-nos tirats enmig del no res cansats com a rucs. En acabat hem buscat un lloc per sopar, se’ns ha posat al cap que volíem cous-cous i hem buscat per tot arreu, al final hem trobat al pesat de l’hotel a qui l’hi hem preguntat si ens faria cous-cous i en ha dit que si gairebé sense pensar. Un cop hem arribat a l’hotel ens ha dit que de cous-cous res de res però que ens podien fer unes amanides la mar de bones. Em dit que no i que apa bon vent! Hem trobat un restaurant que ens ha fet bona pinta i hem entrat, hem sopat pollastre amb mongetes i pa, amanida marroquí i un pinxito per cap, ens ha sortit molt més barat del que ens oferia el liante de l’hotel i hem menjat molt més.

Si lees esto eres tonto...

En acabat hem anat a l’hotel a dormir. Em trobat a la porta de l’hotel al nostre “amic” pesat qui feia molta fortor a alcohol i no se’l entenia quan parlava, estava completament begut, feia coses rares i volia que entréssim per un a de les portes de l’hotel que estava tancada, finalment hem entrat sense cap problema per una porta lateral la mar de bé! Sense més incidents apa bona nit, a les 22 h a dormir, que avui hem fet setanta quatre quilòmetres més i demà ens espera un gran dia, un altre cop!

Miércoles, 8 de Abril 2009

Hoy ha habido un malentendido en la hora de despertarnos, Neri y Xavi se han despertado a las 7 h, mientras Robert e Isaac no se habían percatado de la hora de despertarse, creían que esta era las 8 h. Xavi y Neri han llamado a la puerta de los bellos durmientes y estos se han puesto manos a la obra, una vez hemos estado duchados y vestidos, hemos bajado a desayunar. Un zumo de naranja, pan con miel y mantequilla, con un café con leche, lo que se podría llamar un desayuno típico en Marruecos. Cuando hemos terminado, hemos hablado de cómo íbamos ha hacer para conseguir una furgoneta para ir hasta Tasla, que si iba a ser difícil o no. Hemos concluido que lo mejor era salir i probar suerte y a eso hemos ido. Nos hemos acercado a la furgoneta que estaba mas ociosa y le hemos dicho que si nos llevaba a Tasla, después de mucho pensárselo nos ha dicho que por 300 Dh si. Pues vale, precio razonable, no hemos regateado nada, mal por nuestra parte claro! Le hemos dicho que se esperara justo en la entrada del hotel dentro de quince minutos, el tiempo necesario para recoger todo lo que teníamos y llevar-lo hasta la entrada del hotel. Y a eso hemos ido, la furgoneta ha desaparecido, suponemos que ha ido a cargar gasolina en alguna estación. Hemos subido y montado las alforjas, después hemos bajado y hemos empezado a sacar cosas. Mientras hacíamos el traslado nos hemos encontrado con los chicos ciclistas alemanes y les hemos dado los buenos días y nosotros a lo nuestro sin explicar lo que hacíamos. Hemos cargado las cuatro bicicletas, con la ayuda del conductor que ejercía de director de orquesta, en la parte trasera de la furgoneta y hemos puesto todo el equipaje, una vez lo hemos tenido todo a punto hemos empezado el trayecto.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

El camino es bien árido y escarpado, hacemos fotos del paisaje y nos intentamos comunicar con el conductor pero es una tarea ardua pues no nos entendemos ni papa y hemos desistido en seguida. Al cabo de una hora y media hemos llegado a Tasla donde hemos descargado las bicicletas y puesto a punto los asientos de la furgoneta.

Si lees esto eres tonto...

Esta una vez descargada esta se ha ido, aprovechando el viaje de retorno para cargar algunos pasajeros. Nosotros hemos parado en la sombra al lado de un colegio para montar las ruedas de las bicis, repasar si alguna tenía algún problema y montar las alforjas. Hemos tenido espectadores, los niños del colegio!

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Estábamos rodeados de ellos, todos nos miraban con extrañeza y hacían preguntas, lo que mas les extrañaba era Neri, pues es una mujer haciendo cosas con hombres, debe ser un duro golpe cultural. Una vez lo hemos tenido todo listo hemos repartido caramelos entre los crios y nos hemos hecho fotos con ellos, la mar de simpático todo! Hemos decidido que nos gustaría visitar Tasla, un pequeño pueblo en medio de la nada pero con encanto. Nos ha costado un poco encontrar la entrada pues no es nada clara, nos hemos metido por unos caminos y un señor vestido con una túnica blanca nos ha dicho que por ahí no era, que eso era de su propiedad y nos ha indicado amablemente el camino para entrar en el pueblo. Una vez lo hemos encontrado hemos dado una vuelta por el, había muchos niños y poca gente, hemos repartido caramelos a trompón y hemos hecho fotos del pueblo y de los niños.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Después hemos proseguido nuestro camino. Hemos pedaleado durante un buen rato hasta que unas niñas han venido corriendo des de vete a saber tu donde nos habían visto y se han puesto a pedirnos, con mucha insistencia bolígrafos y dirhams, les hemos dado caramelos. Hemos continuado pedaleando por la carretera hasta que el calor y el cansancio se han hecho notorios y hemos decido parar a un pueblo cuyo pueblo no tenemos apuntado ni recordamos.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hemos entrado en el pequeño pueblo sin muchas esperanzas de encontrar ahí ningún bar o cosa semejante donde vendiesen refrescos. Nos ha llamado la atención un hombre sentado a la sombra de su furgoneta y rodeado de gente, que tenia expuesto, sobre un mantel, toda una serie de muestrario, “pues igual vende refrescos o agua!”. Y hemos ido hasta ahí, resulta que no que no vendía nada parecido a todo eso. Y hemos preguntado a unos autóctonos si sabían donde podríamos encontrar algún sitio para beber. Uno de ellos se ha ofrecido a llevarnos a su casa y nos ha parecido bien la idea. Des de la tienda improvisada hemos ido hasta la casa del chico pero antes nos ha paseado por todo el pueblo, nosotros avanzando desmontados de las bicicletas, hemos ido a parar a su casa. Hemos dejado las bicicletas fuera y hemos entrado. Era una casa grande y fresca. Nos ha recibido una señora mayor que suponemos que debía ser su madre, nos han llevado hasta una habitación toda ataviada con decoración musulmana, una foto del rey actual y la televisión. El chico nos ha trajo agua para lavarnos las manos y uno después de otros nos fuimos lavando. Después trajo cacahuetes, datiles y también agua y leche fermentada al sol. Todo ha sido de nuestro agrado excepto la leche, ha habido quien se ha bebido dos vasos y otros que no se la han bebido. Por suerte nuestro anfitrión se ha ausentado por un rato y hemos podido hacer los arreglos lácticos con mucha discreción.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Luego ha ido apareciendo toda su familia: hermanos, hermanas y madre, ellos hablaban francés y nosotros lo que podíamos para hacernos entender. ¡Hemos preguntado si estábamos muy lejos de Agdz, y nos han respondido que una hora en bici, unos 24 kilómetros, guay! Luego la madre de todos se ha puesto ha hacer preguntas y ha reírse, suponemos que lo que quería era emparentar alguno de nosotros con sus hijas solteras, para poder corresponder a su hospitalidad y sabiendo que no era mucho, les hemos regalado una bolsa entera de caramelos, la señora ha cogido tímidamente unos cuantos y nos ha devuelto la bolsa, pero lo hemos dicho que no, que era toda para ellos, con lo que la señora rápidamente ha cogido la bolsa y la ha escondido riéndose sin parar. Después, ha venido la hora de despedirnos, por cuestiones de protocolo en estos casos hay que visitar las propiedades de la familia. La familia muy gustosamente nos ha enseñado sus animales y su huerto, ha estado muy bien, hemos pasado un rato muy a gusto con ellos. Luego ha llegado el momento de partir, muy a su pesar que quería que nos quedásemos a comer.

Si lees esto eres tonto...

Les hemos dado las gracias por su extrema hospitalidad y hemos vuelto a la carretera y nos hemos puesto a pedalear.

Si lees esto eres tonto...

Al rato de pedalear hemos encontrado la primera duna de arena del trayecto, nos ha hecho mucha ilusión y hemos parado ha hacernos fotos, hemos subido y foto por aquí y foto por allá, Isaac ha tenido tiempo hasta de perseguir una lagartija para hacerle la foto correspondiente!!! Jaja Al rato de estar haciendo el tonto en la duna han aparecido los alemanes eficientes que pedaleaban a toda leche, han pasado de largo. En un minuto han vuelto y también se han querido hacer fotos en la duna, les hemos sacado algunas. Estos chicos deben flipar con nosotros, porque siempre que nos encuentran estamos o parados o descansando y sin embargo siempre hacemos lo mismo que ellos… lo que no saben es que habíamos cogido una furgoneta para hacer la mitad del trayecto, jaja Hemos seguido nuestro camino mientras ellos seguían haciéndose fotos en la duna, al cabo de una media hora nos ha vuelto a adelantar mientras estábamos parados sacando fotos a unas palmeras, jajaja A eso de las 14 h hemos decidido parar a comer. Hemos parado en contra de la voluntad de Isaac bajo la sombra de una acacia, esos árboles de las zonas semi-áridas que tienen muchos pinchos y muy afilados para que los animales no se los coman. Pues bien, ahí hemos parado ha comer, hemos comido pan, datiles, naranja y frutos secos, todo lo necesario para seguir pedaleando hasta nuestro destino.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hemos dormido una pequeña siesta de una media hora para reponer fuerzas. Después nos hemos vuelto a poner en la carretera, pero Isaac se ha percatado que su bici tenia clavado en el neumático uno de esos pinchos de la acacia. Ha preferido no hacer nada, el plan ha sido intentar llegar a Agdz con la rueda así. Y nos hemos puesto a pedalear y en un cuarto de hora hemos llegado a Agdz, fácil! Hemos ido hasta la plaza del pueblo donde hemos desmontado las bicis y las hemos aparcado a una esquina que nos quedaba a la vista mientras nos hemos sentado en la terraza de un bar mientras nos tomábamos una Cocacola.

Si lees esto eres tonto...

Mientras estábamos ahí ha aparecido un gatito muy feo que parecía mas una rata que un gato, la verdad es que el pobre animal daba grima. Resulta que la plaza también hace a su vez de parada de autobuses, mientras estábamos hablando sobre que hotel nos queríamos alojar o que hacíamos, ha llegado un bus y han bajado los pasajeros a descansar. Uno de ellos, con una boina, se ha acercado a Xavi i se ha puesto ha hablar, resulta que no se encontraba bien, que tenia una tienda de souvenir en Zagora, que su mujer era española y por eso el hablaba tan bien el castellano. Muy bien! Nos ha invitado a visitar-le a Zagora, Xavi ha respondido, claro que iremos faltaría más! El señor se ha ido al lavabo y nosotros hemos continuado con nuestros quehaceres. Después de descansar tomando la Cola y de divagar plantados en la plaza hemos ido a buscar un hotel, nos han ofrecido una estancia en una Haima a unos cuantos kilómetros de ahí pero no nos ha gustado la idea y no hemos ido, en vez de eso hemos ido al hotel “Les palmeires”. Henos dejado el equipaje en el hotel y nos hemos puesto manos a la obra a arreglar al bici de Isaac, que estaba en frente de la tienda de comestibles que regentan los mismos del hotel. La reparación ha sido un plis-plas, todo muy rápido, hemos puesto un neumático nuevo y ha hinchar se ha dicho. En un periquete hemos tenido la bici de Isaac arreglada. Luego hemos guardado las bicicletas en la despensa de la tienda de comestibles, han sido muy amables dejándonos guardar las bicis ahí. Luego hemos ido al mercado que hay en la población y hemos comprado datiles a trompón y algunas naranjas. De regreso al hotel nos ha interceptado un autóctono que resultaba que hablaba castellano y además, fíjate tú, tenía una tienda de antigüedades. Total que nos ha invitado a tomar un té en su tienda, solo por ver, solo por conocer, solo por hablar. Xavi no se fiaba ni un pelo del tipo, pero hemos ido a su tienda. La tienda era enorme, tenía tres plantas y había de todo, vendía puertas, llaves, cofres, bisutería… Nos ha proporcionado asiento y nos ha invitado a un te berebere. El te estaba muy bueno, al tiempo que nos servía el te nos ha hecho las mil explicaciones sobre todos los colgantes que tenía en una caja y nos los iba enseñando, al cabo de un buen rato se le han acabado los colgantes y nos ha dicho si nos gustaba alguno para comprar. La respuesta ha sido que no y nos hemos ido, pues ya esta! Todos amigos, el nos ha enseñado sus “joyas” y nosotros nos hemos bebido un te de gorra. Hemos, por fin, regresado al hotel donde nos hemos duchado y podido quitar la sensación de calor que llevábamos arrastrando durante todo el día. Después era ya de oscuro y nos hemos ido a dar un vuelta por el pueblo, poco que ver, lo mas bonito es la plaza donde teníamos el hotel. Hemos comprado postales para enviar y sellos. Las hemos escrito tomando una Cocacola sentados en la terraza de un restaurante que daba a la plaza. Se nos ha hecho tarde y nos ha dado palo ir a buscar otro restaurante para cenar, y hemos pedido la cena en el mismo sitio donde estábamos. Hemos comido un poco de todo, tortilla, pan, tagin y otras cosas.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Mientras estábamos comiendo tan tranquilos se ha acercado un chiquillo y de sopetón le ha dado un beso a la mejilla del Isaac dándonos un susto de muerte. El chico se veía que no tenía todas las facultades mentales en su sito. Finalmente nos hemos ido a dormir! Mañana será otro día ciclista!


| INTRODUCCION | PARTE 2 | PARTE 4 | MENU VIAJES |

copyright © 2007 BrisBrisBros | master_claster