Piedras

MARRUECOS, VIAJE EN BICI

Diumenge, 5 d’Abril de 2009

Ens em aixecat a les 7:05h, en Xavi ha estat fent una mica el ronso, per a afrontar el primer dia de bicicleta amb ganes. Hem sortit de l’hotel “Heart of the Medina” i hem anat a deixar una nota a l’altra part de l’hotel, a uns 200 m.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

La nota en anglès deia alguna cosa així com que ens guardessin les caixes de cartró amb les que havíem dut les bicicletes fins el dia 13, dia que tornaríem a estar a Marràqueix i tenim una reserva al mateix hotel. Desprès hem agafat les bicicleta i hem anat fins a la plaça Djemaa el Fna on varem esmorzar el menú de 18 Dh, consisteix en un suc de taronja, una crep amb mel, un croissant de xocolata, mel, mantega i un cafè amb llet, molt complert!! Mentre esmorzàvem tranquil•lament hem observat els estranys comportaments d’un home que ha arribat amb moto i un escombriaire. El motorista ha obligat a entrar a l’escombriaire una gran bossa de plàstic al restaurant en el que estàvem esmorzant, ens hem donat compte que l’home duia carn picada dins la bossa, tot plegat molt estrany, suposem que ells s’entenen!! En acabat ens hem fet fotos per a immortalitzar el moment, un guiri s’ha ofert a fer-les, i endavant les destrals!!

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hem començat a pedalar molt motivats per l’avinguda Mohamed V, fins que ens hem donat compte que si bé l’avinguda era la que volíem seguir ho fèiem en direcció contraria i hem donat mitja volta. Desprès ens hem posat a seguir els cartells de l’aeroport i M’hamid. Doncs la nostra ruta passava molt a la vora. Hem seguit pedalant molta estona passant per poblacions i anant preguntant a la gent si aquella era la direcció correcta per anar a Asni, la resposta més concloent ha estat “of course”. Hem pedalat i pedalat fins que hem arribat a una carretera tota vorejada per eucaliptus, si bé tot tenia una retirada molt familiar en Xavi tenia la mosca darrera l’orella i ha tornat a preguntar-ho a un transeünt, aquest cop ho ha fet amb un mapa de la zona a la ma. El senyor en qüestió ens ha dit que anàvem molt equivocats i que havíem de donar la volta, l’hi hem fet cas i hem començat a desfer el camí. Hem anat preguntant a cada encreuament de carreteres la direcció correcta, si bé hi ha hagut una mica de confusió hem preguntat a dos mecànics que arreglaven un camió i han aportat molta llum al nostre problema tot i que a priori no els hem entès gens ni mica, ho hem tornat a preguntar a una gasolinera i finalment hem trobat el bon camí, hem hagut de desfer el camí fins a l’aeroport, hem perdut una hora i mitja i uns 12-14 quilòmetres!!

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Per fi ens hem posat sobre la bona pista, aquest cop ja no pedalàvem amb tanta motivació, ja que el cansament, vulguis que no, ja començava a aparèixer. Hem pedalat fins a la primera parada, que ha estat improvisada a peu de carretera perquè hem trobat un lloc on venien Cocacola, hem pres 4 refrescos i hem comprat una aigua gran amb la que ens hem aprovisionat les cantimplores ja seques.

Si lees esto eres tonto...

Abans de marxar hem donat els primers caramels a uns nens i l’Isaac ha posat aire a la roda trassera que semblava que estava una mica desinflada. Hem continuat fins un poble anomenat Tahanaute, aquí hem parat a un bar a prendre una Cocacola, però no tenien res de res i hem pres refrescos autòctons que han resultat ser bastant bons! (6 Dh cadascun).

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

També hem aprofitat per anar al lavabo, el que a dir veritat no estava gaire net. Arribant a aquest poble ens hem donat compte que la bicicleta d’en Robert tenia alguns problemes que l’endarrerien molt, a més feia uns grinyols molt característics a cada pedalada. Després de reposar uns 15 minuts hem tornat a emprendre el viatge direcció a Asni, previ canvi de bicicleta, la d’en Xavi per la d’en Robert, per veure si amb aquesta nova disposició podíem anar millor. Sortint d’aquest poble em comprat taronges i aigua pel que pogués ser, no ha estat car, l’aigua a 6 el litre i mig i les taronges a 7 Dh el quilo, en total 3 quilos, dues taronges per cap. Mes endavant hem descansat en mig d’un port de muntanya, la veritat es que ha estat una mica dur, però res que l’equip no pogués superar, hem fet fotografies i ens hem menjat una taronja per cap per recuperar aigua i sucre, de cara a atacar el tram final.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Quan ens em sentit forts hem atacat el port i ens n’em sortit la mar de bé, és el que diem sempre: “després d’una pujada ve una baixada” i la baixada l’hem disfrutada com nens petits, ha estat molt ràpida i intensa, hem seguit pedalant fins que hem trobat el lloc on sempre que anem per aquesta zona ens hi aturem “Donde Isaac compro la piedra”. Al ser diumenge la zona estava molt concorreguda, inclús un senyor gestionava l’aparcament i cobrava per tal servei. Ens em pres quatre Cocacoles, asseguts a la terrasseta d’un cafè que hi havia a peu de carretera, hem deixat les bicis al costat per a poder vigilar-les i ens hem menjat una taronja entre dos, que bé: sucre i cafeïna per un tubo!!!

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hem preguntat al senyor del bar quan quedava fins a Ouirgane, el nostre destí del dia, i ens a dit, mig en francès i mig en idioma internacional de signes que: “Us falta 4 quilometres per a Asni, desprès venen 9 quilometres de baixada i en acabat 7 quilometres de pujades i baixades”. Hem pagat i ens em despedit. Hem pedalat fins a Asni i no ens hem aturat al poble, el que passa es que hi havia una pujada bastant forta i em parat a descansar una mica més enllà del poble, just on començava la baixada forta, ens hem assegut al terra i hem descansat, la veritat és que la companyia està cansada de veritat però resistirà fins al final. El paisatge era molt maco, justament establem al bell mig de l’Atlas i es veien les muntanyes nevades al fons, em disfrutat molt veient el paisatge i fent-nos fotos.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

L’Isaac ha aprofitat per tantejar la compra de pedres i camells de pedra, al final no s’han entès en el preu i no hi ha a pas negoci, potser també ha estat degut de que l’Isaac s’ha posat fort amb el preu i justament aleshores han arribat, en cotxe, un francesos disposats a comprar, mala sort! Després d’uns minuts hem continuat, i ha estat molt agradable doncs han estat 9 quilòmetres de baixada sostinguda, en Robert ha arribat a una velocitat punta de 46.5 km/h!! Després ha començat el tram de pujada i baixada, no ha estat molt dur, doncs estàvem descansats dels 9 quilòmetres de baixada, el que més ens ha afectat és que al final, abans d’arribar al poble hi havia una pujada molt forta i després una baixada. Finalment hem arribat a Ouirgane sans i estalvis. Hem anat directes a l’hotel que coneixíem de l’altra vegada, “Cafè Le Mouflon”, que vol dir alguna cosa així com el cafè de la cabra. Ens hem posat a parlar amb senyor que el regenta: quina pena no tinc cap habitació disponible!! Ok, d’acord hem dit doncs ens anem a buscar la vida pels voltants. De cop i volta ha arribat un senyor en motocicleta i s’ha afegit a la conversació, donant la sensació que era ell amb qui s’havia de negociar. Total que si tomba que si gira: “-Hi ha una habitació però valdria 300 Dh, no ho sé...” “¨-Val d’acord”- hem dit-“ va bé... “-Si, però sou 4, necessiteu dues habitacions en total us costarà 600 Dh.” “--De cap manera, o 300 Dh tots i el petit dejuner inclòs o marxem!” hem contestat i com art de màgia “--D’acord una habitació pels 4 per 300 Dh, cap problema, hi ha dutxa però no hi ha pas aigua calenta”. Un cop hem encarregat el sopar al senyor de “le Mouflon”, també és un restaurant hem anat a veure la casa per si ens agradava o no. Nosaltres pensàvem que l’habitació era del senyor de la moto, però sense esperar-nos-ho ha aparegut un altre senyor que ens ha obert la casa del costat de l’hotel i ens hi ha fet passar, ens ha ensenyat la seva casa i ens ha ofert l’habitació de matrimoni i ja posats també el menjador. Perfecte, la mar de xula! Els propietaris de la casa, un senyor la seva esposa i una filla han agafat quatre coses i han desaparegut, no sabem pas on passaran la nit, suposem que a casa dels sogres.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

En acabat, hem entrat les bicis i hem desfet les aubardes, la Neri i en Xavi s’han quedat l’habitació de matrimoni i en Isaac i en Robert s’han quedat amb el sofà del menjador. Desprès ens hem anat dutxat per torns, amb aigua freda i amb una galledeta, doncs tot el que hi havia era una aixeta d’on sortia aigua freda. En Robert i en Xavi han anat a comprar 4 Cocacoles per poder subministrar sucre al cos de manera fàcil, ens hem anat dutxant tots: La Neri, en Robert i en Xavi. Aquí ens han cridat per sopar i han interromput el proses de dutxa. En Xavi s’ha acabat de dutxar mentre la resta han ocupat els seus llocs a la taula que ens havien parat amb esmera al jardí de l’hotel, el sopar ha consistit en: Una truita a la francesa, una amanida de tomàquet i pa, en acabat un té marroquí per a tots, en total ens ha costat 170 Dh, una cosa així com 17 euros. Durant el sopar la Neri s’ha fet amiga dels múltiples gatets que hi havia pel veïnat, s’han entès la mar de bé i la resta hem estat una bona estona parlant del dia, de l’endemà i filosofant sobre la vida. Ha vingut el senyor a cobrar-nos i l’hi hem pagat, hem anat cap a la casa. A la casa hem entrat les bicicletes fins al menjador per recomanació expressa del propietari, qui volia dormir tranquil, i hem estat una bona estona repassant rutes, parlant i estirant al menjador de la casa. L’Isaac s’ha dutxat amb tranquil•litat, finalment la son ens ha vençut, doncs avui hem fet seixanta buit quilòmetres, i hem anat a dormir que demà ens espera un gran dia!!!

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Lunes, 6 de Abril 2009

Hoy nos hemos levantado a eso de las 7 h, y hemos desayunado en la salita de estar con las ventanas abiertas mientras se oía despertar al día allí fuera. El propietario de la casa nos ha traído muy amablemente, lo que viene siendo pan, mantequilla y miel. Todo con un café con leche de estos bien azucarados. Después cuando hemos terminado, Robert y Xavi han ido a devolver los envases de Cocacola que ayer compramos, luego hemos preparado las bicicletas y hemos empezado el día pedaleante sobre las 8 h de la mañana.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

El camino era plano con alguna ligera subida pero muy suave. Después de unos cuantos kilómetros hemos parado a un pueblo para comprar abastecimientos tipo naranjas y agua. Ha resultado que las naranjas solo las tenían en formato zumo en polvo. No nos ha gustado y no hemos comprado nada. Hemos aprovechado para poner aire a la rueda trasera de Isaac que no estaba del todo bien hinchada.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hemos pedaleado y pedaleado hemos subido un puerto de 1180 metros y hemos parado justo en la cima a descansar.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Robert ha ido parando por el camino sacando fotos a unas cabras que había en el lateral del puerto. Muy interesante, defecto de profesión! Una vez todos arriba hemos continuado, por suerte esta vez tocaba descender el puerto, primero se ha ido Robert a toda pastilla, luego Neri, seguida de cerca por Isaac y Xavi se ha quedado en la cima para sacar fotos a todos des de una buena perspectiva, también ha aprovechado para hacer fotos a unas flores que había visto. Cuando ha estado contento ha subido a su bici y ha empezado el descenso. A medio camino se ha encontrado a Isaac y Neri que miraban preocupadamente la rueda de la bicicleta de Neri, resulta que ha pinchado!! Un coche que iba en la misma dirección la ha apartado de la carretera y la rueda trasera ha impactado con el asfalto mal asfaltado… Resultado: por suerte solo rueda pinchada.

Si lees esto eres tonto...

Xavi ha parado y ha asistido a los dos ciclistas lo mejor que ha podido: Darle la vuelta a la bici, sacar rueda, sacar cubierta, sacar neumático, comprobar que no hay rastro de ningún objeto punzante en la cubierta, poner un nuevo neumático, cerrar cubierta, poner rueda e hinchar. Total 15 minutos como mucho. A todo esto nos han adelantado dos chicos en bici a toda pastilla, eran muy profesionales y llevaban muy poco equipaje, comparado con nosotros nada. Hemos continuado el viaje y sentado a la sombra de un buen árbol nos hemos encontrado a Robert que nos hacia fotos y esperaba pacientemente, le habían informado de nuestra circunstancia los chicos alemanes que nos han adelantado en bici, si los ciclistas profesionales eran alemanes, de donde sino?

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hemos continuado pedaleando y Xavi se ha adelantado un poco, unos tres o cuatro minutos de ventaja, hasta que ha llegado a un pueblo y ha decidido esperar al resto del equipo para evitar despistes. Xavi ha parado a la salida de un pueblo des de dónde se veía una mezquita del siglo XV en muy buen estado, aunque a nosotros nos parecía mas una fortaleza que una mezquita, ha aprovechado para sacar la cámara y hacer alguna foto. A todo esto ha aparecido un autóctono un poco alterado, venia saltando des de un balcón de un bar donde había otra gente tomando el te. El tipo en cuestión se ha acercado a Xavi de malas maneras y muy intimidatorio, exigiendo dinero por sacar fotos a la mezquita, evidentemente Xavi no ha querido saber nada del asunto y el autóctono se ha puesto un poco mas agresivo cogiendo el manillar de la bicicleta, trasmitiendo la clara idea que no tenia mucha mas alternativa que pagar. El autóctono ha empezado a decir que si tenía algún problema con la situación: “Pas problem?” decía repetidamente. Xavi ha guardado la cámara para ganar tiempo y que llegaran los otros de la expedición, finalmente ha llegado Neri, Isaac y Robert. Aquí la situación ha cambiado a nuestro favor, la actitud del tipo ha sido otra y Xavi ha repetido la pregunta del autóctono: “Pas Problem?” A lo que el autóctono ha respondido: “No, no pas problem…” Y hemos seguido nuestro camino después de dar-le un par de lecciones a Xavi de que no debe separarse del grupo bajo ninguna circunstancia. Finalmente, sobre las 12 h hemos llegado a Ijoukak, un pueblo pequeño y tranquilo.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hemos estado ahí durante al menos una hora. Nos hemos sentado en la terraza de un sito donde hacían tes pidiendo zumos de naranja y descansando. Hemos comprado agua, un poco de pan, naranjas, frutos secos y chocolatinas. En el pueblo había mucha vida, muchos animales que iban de arriba para abajo, cabras para ser sacrificadas en la carnicería y esas cosas tan típicas. Hemos continuado por un camino la mar de bonito, con aceitunos a ambos lados de un camino un poco más estrecho que hasta entonces, hemos pedaleado hasta las 15 h, cuando hemos vuelto a parar después de un puerto poco pronunciado pero que debido a las horas que llevábamos pedaleando se ha hecho duro.

Si lees esto eres tonto...

Ha coincidido que donde hemos parado había una casa con gente, sobre todo mujeres y hemos aprovechado para preguntar dónde estábamos y cuando faltaba para el puerto de Tizi-N-Test. Nos han informado debidamente y resulta que estábamos a unos 28 kilómetros del puerto de montaña, lo cual nos ha animado mucho. Hemos comido algunas naranjas, frutos secos y el pan que llevábamos, a modo de comida.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hemos continuado subiendo hasta que se ha hecho muy duro, finalmente hemos llegado al último pueblo antes del puerto a unos 20 kilómetros adelante en subida sostenida. En el último pueblo hemos vuelto a para y hemos tomado unas Cocacolas, debido a que se nos estaba haciendo tarde y el sol se ponía sobre las 19 h hemos hablado de que hacer a continuación, pues hasta la cima nos quedaba al menos unas tres horas y eran las 16 h, es decir, seguro llegábamos de noche y eso no mola.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Después de hablarlo, hemos decidido que haríamos dos grupos, unos subirían en bici y el otro grupo subiría en transporte, si era posible encontrar uno! Pero no hay nada imposible en Marruecos, sobre todo si se tiene dinero en el bolsillo. Hemos preguntado en nuestro francés macarrónico, pero haciéndonos entender, al propietario del bar donde estábamos tomando la cocacola si era posible encontrar un transporte que nos llevara hasta la cima del Tizi-N-Test, nos ha dicho que esperásemos unos minutos y se ha puesto a llamar por teléfono. Mientras tanto hemos considerado otra alternativa, parar algún camión que subiese para el puerto y hacerle una oferta. No ha hecho falta, el señor del bar nos ha informado que nuestro transporte estaba en camino. Hemos esperado comiendo frutos secos. En unos veinte minutos ha aparecido una furgoneta de color naranja con dos adolescentes dentro. Han bajado y los señores del bar les han indicado que nosotros éramos los clientes potenciales para el transporte. La negociación ha terminado en seguida ellos han pedido 300 Dh, Neri y Isaac han respondido que pagarían 250 Dh, con lo que han estado de acuerdo igualmente. Robert y Xavi, se han preparado una mochila con lo indispensable, básicamente agua i algo de frutos secos, y han continuado el ascenso hasta el Tizi-N-Test, mientras tanto Neri e Isaac han cargado todo en la furgoneta y Xavi y Robert han empezado a pedalear.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Al cabo de unos quince minutos la furgoneta, cargada con Neri e Isaac, pasaba, dando ánimos al mismo tiempo, por el lado de los ciclistas. La furgoneta ha llegado a la cima en una media hora y allí han tomado unos tes con los conductores y la gente que conocemos del Tizi-N-Test, se han hecho fotos con todos, han descansado, han tomado unas Cocacolas y han ido a dar una vuelta mientras el propietario del Bar/Sitio donde dormir, les enseñaba las obras que deberían culminar con un sitio decente para dormir.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Mientras tanto los ciclistas han subido, no sin dificultades, el puerto de montaña, ha sido duro pues a demás del dolor de las piernas cansadas había que añadir el dolor de culo debido al tiempo que han pasado encima de la bici.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Sobre las 18:30 h, han llegado los ciclistas a la cima. La recibida ha sido triunfal por parte de Neri e Isaac y de los autóctonos que allí estaban.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Una vez hemos llegado todos, hemos tomado unas Cocacolas y unas Fantas. Hemos procedido a dejar las cosas en la habitación, la misma que hacia dos años habían ocupado Isaac y Xavi en una expedición previa. Una vez descansados hemos negociado la cena, quizás hemos apretado demasiado los tornillos pues el chico nos ha dicho que esta bien regatear en el mercado pero que no se regatea por la comida. Total que nos hemos comido una tortilla Berebere con pan y todo terminado con un te la mar de bueno.

Si lees esto eres tonto...

Si lees esto eres tonto...

Hemos estado un buen rato hablando sobre el día y la vida, filosofando. Al cabo de un rato, sobre las 21 h hemos ido a dormir, estábamos cansados y hacia mucho frío, el mejor sitio donde se esta en estos casos es en la cama, pues ahí hemos ido. Otro bonito día con otros setenta kilómetros en nuestras piernas. La frase del día ha sido “Tengo el culo como un marica después de una fiesta! ”


| INTRODUCCION | PARTE 1 | PARTE 3 | MENU VIAJES |

copyright © 2007 BrisBrisBros | master_claster